Obietnica wycofania telewizyjnej reklamy, która zachęcała do wymiany starych dowodów osobistych, to pierwsza i najbardziej odczuwalna korzyść, jaką milionom Polaków przyniosło usunięcie Janusza Kaczmarka ze stanowiska ministra spraw wewnętrznych i administracji. Wraz ze zmianami we władzach resortu pojawia się nadzieja, że obywatele przestaną być narażeni na pogróżki ze strony urzędników MSWiA. Dotąd podwładni byłego ministra Kaczmarka nie wahali się mówić na przykład, że kto nie wymieni dowodu, stanie się „obywatelem drugiej kategorii”.

Przeciw tej jawnej zapowiedzi segregacji i dyskryminacji nie wystąpili ani obrońcy praw człowieka, ani liberalni dziennikarze. Ich postawa zdumiewa. Tym bardziej, że obecny rząd oskarżany jest, także przez swoich byłych członków, o tworzenie państwa totalitarnego.

Jak twierdzą miarodajne źródła, podziału obywateli na lepszych i gorszych dokonał wiceminister spraw wewnętrznych i administracji Piotr Piętak, „odpowiedzialny za proces wymiany dowodów osobistych”.  29 maja w wypowiedzi dla Radia Maryja urzędnik ten otwarcie groził, że po 1 stycznia przyszłego roku ci, którzy nie wymienią starych, książeczkowych dowodów, padną ofiarą szykan. Nie będą mogli załatwić spraw w urzędzie, nie odbiorą listu poleconego na poczcie, ani nie wykonają wielu innych czynności. 

Warszawa, 7 września 2007 

Pan

Jan Michał Małek 

Prezes Polish-American Foundation for Economic

Research and Education 

Szanowny Panie Prezesie,

Uprzejmie dziękuję za przekazanie Listu otwartego do Prezydenta RP Pana Lecha Kaczyńskiego z okazji wizyty w Bibliotece im. Ronalda Reagana z okazji przyznania 40. Prezydentowi Stanów Zjednoczonych Orderu Orła Białego.

Przedstawione przez państwa postulaty i uwagi, dotyczące rozwoju ekonomicznego i gospodarczego Polski oraz warunków prowadzenia przedsiębiorstw spotkały się z wielką uwagą Prezydenta Rzeczypospolitej.
Proszę o przyjęcie i przekazanie wszystkim osobom zaangażowanym w działalność Fundacji, życzeń wszelkiej pomyślności i dalszej wytrwałej pracy, dla realizacji celów statutowych PAFERE.

Z wyrazami szacunku
Z up. Urszula Doroszewska

Do 1126 zł ma wzrosnąć w 2008 r. płaca minimalna w Polsce – doniosła dzisiejsza prasa ekonomiczna. Wczoraj związki zawodowe, które negocjują podwyżkę z rządem, dostały do zaopiniowania projekt rozporządzenia w tej sprawie. NSZZ „Solidarność” jest skłonna poprzeć propozycję, z kolei OPZZ uważa, że to za mało. Według przygotowywanego projektu płaca minimalna ma wzrosnąć do 40 procent średniego wynagrodzenia, czyli do 1126 zł. Teraz płaca minimalna w Polsce wynosi około 35 procent, czyli 936 zł. Solidarność początkowo chciała, by kwota ta wyniosła 1180 zł (42 proc. średniej krajowej), czyli tyle ile minimum socjalne. Teraz jest jednak skłonna poprzeć niższą sumę. Nie wdając się w szczegółowy spór między poszczególnymi związkami zawodowymi oraz partiami politycznymi, które w związku z prawdopodobnie przyspieszonymi wyborami będą w ten sposób chciały pozyskać politycznych sojuszników, publikujemy tekst ks. Roberta Sirico pt. „Minimalna płaca, maksymalne męki”.

 Minimalna płaca, maksymalne męki

My, kapłani, często przytaczamy przypowieść o robotnikach w winnicy. Właściciel ziemski potrzebuje pracowników, więc przedstawia im warunki najęcia ich na cały dzień. Morał tej przypowieści jest zarazem intrygujący i fascynujący, traktuje bowiem o własności, umawianiu się, zazdrości i jeszcze innych kwestiach.

Jednak to nie morał jest tym, czym się w tym tekście zajmuję. Wyobraźmy sobie, co by było, gdyby istniał urząd kontrolujący wysokość wypłat, dbający o to, by żaden zarobek nie spadł poniżej wyznaczonego minimum.
Co wówczas czyni właściciel winnicy? Jeśli owo minimum byłoby bardzo niskie, nie robiłoby to żadnej różnicy. Gdyby zaś było wygórowane, odpowiedź jest oczywista: zatrudniłby mniej osób. Morał całej historii zmieniłby się wówczas diametralnie.

  Dzisiaj, nie myślimy w ogóle o tym, że rząd wyposażony został w kompetencje, które w przeszłości przynależały do przedsiębiorców i pracowników. Ma to ogromne konsekwencje, dotykające nas w mniejszym lub większym stopniu.

Rozmowa z ministrem pracy Republiki Irlandzkiej, Tonym Killeenem o polskich pracownikach, którzy stanowią najliczniejszą mniejszość narodową oraz o tym, jaki mają wpływ na rozwój gospodarczy Zielonej Wyspy.

- W ostatnich 2 latach blisko 150 tysięcy Polaków wyjechało na Szmaragdową Wyspę w poszukiwaniu pracy stanowiąc dziś najliczniejszą mniejszość narodową w Irlandii. Czy tysiące Polaków przybywających każdego miesiąca do Irlandii spowodowały zmiany w irlandzkiej polityce imigracyjnej i zatrudnienia?

- Od momentu akcesji do Unii Europejskiej Polacy mają pełne prawo przyjazdu do Irlandii w celach zarobkowych: bez żadnych ograniczeń, ani jakichkolwiek specjalnych zezwoleń. Mają niczym nieskrępowane prawo do pracy w Irlandii, do jej zmiany i podlegają pełnej ochronie prawnej na równi z pracownikami irlandzkimi. Jedynym warunkiem podjęcia pracy jest wystąpienie o nadanie numeru PPS w związku ze znalezieniem zatrudnienia. Ale nie jest to wyjątkowe prawo wymagane jedynie od Polaków, taki sam obowiązek mają zarówno inni obcokrajowcy, jak i sami Irlandczycy. Od maja 2004 roku o nadanie numeru PPS wystąpiło już ponad 120 tysięcy Polaków – według rządowych danych stanowią zatem 55 proc. wszystkich przybyłych do Irlandii pracowników. Decydując się na otwarcie naszego rynku pracy zdawaliśmy sobie sprawę, że zbyt dużo formalności potrzebnych do rozpoczęcia legalnej pracy w Irlandii, może skutecznie zniechęcić pracowników, którzy są potrzebni naszej gospodarce. Podsumowując mogę powiedzieć, że na przyjazd Polaków, Słowaków czy Litwinów byliśmy przygotowani w momencie otwierania naszego rynku pracy, teraz dokonujemy jedynie kosmetycznych zmian.

Encyklikę Centesimus Annus wspomina Alejandro Chafuen

Instytut Studiów nad Religią i Wolnością imienia Actona narodził się na rok przed opublikowaniem encykliki papieża Jana Pawła II Centesimus Annus. Jego założyciele: ksiądz Robert Sirico, prezes Instytutu oraz Kris Mauren, jego dyrektor zarządzający, powołali go w celu zbliżania dwu światów – religii i wolności. Dokładnie to samo uczyniła encyklika Centesimus Annus.
Opublikowanie w roku 1991 wspomnianej encykliki było tak znaczącym wydarzeniem w dziejach ewolucji chrześcijańskiego rozumienia człowieka osadzonego w społeczeństwie, że Instytut Actona zdecydował się zorganizować serię konferencji, przede wszystkim w Rzymie, tuż pod bramami Watykanu, by w formie twórczej refleksji opartej na tym szczególnym fundamencie, obchodzić 15. rocznicę jej wydania. Arcybiskup Silvano M. Tomasi, wysoki przedstawiciel Watykanu przy Organizacji Narodów Zjednoczonych i Światowej Organizacji Handlu, wysoko ocenił encyklikę jako „kamień milowy na drodze rozwoju nauki społecznej Kościoła i znaczący wkład w proces zrozumienia naszego zagmatwanego świata”. Wszelako, by należycie spełniać swoje zadanie, nawet kamienie milowe wymagają ochrony i muszą być wystawione na widok wszystkich poszukujących właściwej drogi.