O referendum konstytucyjnym. Dlaczego potrzebujemy nowej ustawy zasadniczej?

Przedstawiam swój głos w sprawie zmiany konstytucji i w sprawie referendum konstytucyjnego. Nie będą to żadne prawdy objawione prawnika-konstytucjonalisty tylko zdanie przedsiębiorcy, osoby myślącej zdroworozsądkowo... Więcej »

Wojna przeciw bogactwu

Jedną z mało zbadanych tajemnic historii jest wrogość społeczeństwa do swych największych dobroczyńców, do producentów bogactwa. Na każdym kontynencie i w każdej epoce ludzie, którzy górowali nad innymi... Więcej »

Jak długą żyją imperia i dlaczego upadają

O historii mówi się często, że jest nauczycielką życia. Ale jest również powiedzenie, że historia uczy, że jeszcze nikogo niczego nie nauczyła. Zapewne tej drugiej maksymy trzymają się ci wszyscy, którzy... Więcej »

Jednostka a społeczeństwo

Niedawno temu pewien mój przyjaciel, który z natury jest filozofem, podzielił się ze mną swoją refleksją: "Historia Stanów to historia walki między jednostką a całym społeczeństwem". Kilka dni... Więcej »

Jak pokonać marksizm?

Dobra zmiana dla Polski powinna przede wszystkim oznaczać całkowite wyrugowanie z mentalności naszego narodu wciąż obfitych złogów marksizmu. Więcej »

Jednym z największych błędów jest sądzenie programów politycznych i rządowych na podstawie ich zamiarów, a nie rezultatów
Milton Friedman

Aktywna postawa remedium na grzechy Lewiatana

Największym problemem gospodarki jest państwo. Państwo opiekuńcze opiera się na kłamstwie. Głównym sprzymierzeńcem „Lewiatana” jest bierność i niewiara we własną siłę sprawczą. Tylko poprzez aktywną postawę i odważne decydowanie o własnym losie można osiągnąć dobrobyt.


To główne myśli z panelu dyskusyjnego z udziałem publiczności, który odbył się 22 listopada 2014 roku po pokazie filmu „Lewiatan” w oratorium Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego w Warszawie. Pokaz zorganizowała Fundacja PAFERE i Fundacja Centrum Wielodzietności. Swoimi przemyśleniami na temat „Lewiatana” dzielili się konserwatywny publicysta Stanisław Michalkiewicz oraz Olaf Wojak, przedsiębiorca i ekspert Centrum Adama Smitha.


Stanisław Michalkiewicz podkreślił, że najważniejsze są idee, a fałszywe ideologie prowadzą na całym świecie do zniewolenia i ubóstwa. Nie ma jednak sytuacji bez wyjścia. Dobrobyt, czyli stan obfitości i bezpieczeństwa, nastąpi, gdy majątek i decyzje o jego wykorzystaniu będą spoczywały w prywatnych rękach, a państwo będzie zajmowało się egzekucją prawa.


Olaf Wojak zauważył, że państwo opiekuńcze to ułuda. Pieniądze zabierane nam na pomoc społeczną w większości trawione są przez rozbudowaną biurokrację. Największym sprzymierzeńcem „Lewiatana” jest bierność i niewiara we własną siłę sprawczą. Obojętność służy oligarchicznej kaście urzędniczej, administracja państwowa stara się zatem pozbawić nas wiary we własne siły i w to, że jako wyborcy możemy coś zmienić. Proces ten rozpoczyna się już w szkole, gdzie prowadzi się propagandę europejską kosztem lekcji historii czy nauki języka polskiego. Równie ważne zatem co wspomniane w filmie przykazanie „nie kradnij” jest przykazanie ósme. Państwo opiekuńcze opiera się na kłamstwie. Maszyna propagandy przekonuje nas, że tylko państwo jest w stanie poprawić nasz los.


Według Stanisława Michalkiewicza największym problemem gospodarki jest właśnie państwo. Nadmiernie rozbudowana biurokracja nie załamała się jeszcze tylko dzięki wielkiemu wzrostowi wydajności produkcji, który zawdzięczamy postępowi technicznemu. W Polsce od ’89 roku panuje system określany przez Stanisława Michalkiewicza jako „kapitalizm kompradorski”, w którym dostęp do rynku uzależniony jest od przynależności do sitwy. Dowodzi tego choćby casus Romana Kluski, obecnie również eksperta Centrum Adama Smitha, który po odniesieniu sukcesu został zniszczony przez aparat państwowy, ponieważ nie godził się grać według narzuconych przez niego reguł. W obronie swoich interesów administracja posuwa się zatem także do łamania prawa, czego dowiedzenie trwa jednak zbyt długo, by sprawiedliwości mogło stać się zadość. Stąd konieczne jest uwolnienie narodowego potencjału ekonomicznego, zablokowanego przez kapitalizm kompradorski. Sam rząd nie wytwarza bowiem żadnego bogactwa, a jedynie nakazuje nam utrzymywanie innych ludzi. Iluzję płynności finansowej państwa podtrzymuje się poprzez zwiększanie długu publicznego, co z kolei maskuje się, zmieniając metodologię jego liczenia. W rezultacie oddajemy swoją suwerenność międzynarodowej finansjerze i skazujemy się wobec niej na niewolnictwo.


Jak zauważył Olaf Wojak, w Polsce służby specjalne, sterujące aparatem państwowym, nie bronią interesu obywateli, co jest wynikiem braku suwerenności. Konsekwentnie promuje się zadłużanie zarówno państwa, jak i mieszkańców, a nowo tworzone prawo służy wyłącznie umacnianiu oligarchicznego podziału.

Na zakończenie Olaf Wojak przypomniał, że choć nie żyjemy w wolnym kraju, nie możemy dać się zastraszyć „Lewiatanowi” i godzić się na bierność ani akceptować panującej niesprawiedliwości. Odpowiedzią powinna być praca organiczna u podstaw i zrzeszanie się w ramach niezależnych, pozapaństwowych inicjatyw lokalnych. Musimy pozostać odważni i wierni prawdzie. Tylko aktywną, konsekwentną postawą możemy doprowadzić do zmian zmierzających ku uczciwej Polsce dobrobytu.

Krzysztof Kopyś

„Lewiatan”
Scenariusz: Krzysztof Bosak, Piotr Trudnowski
Reżyseria: Krzysztof Bosak, Piotr Grabowski
Fundacja Republikańska dla PAFERE, 2012
Data dodania: 2014-12-16 19:37:01
Artykul przeczytano 1819 razy
 
Artykuł skomentowano 0 razy
Dodaj komentarz
Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu.
Operator serwisu nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.